Ο εξόριστος γάιδαρος του Πηλίου

Από τη Λουίζα Κροντήρη

'Εζησε σαν ναυαγός, ολοµόναχος, δέκα ολόκληρα χρόνια, σε ένα ξερονήσι. Σώθηκε χάρη στις προσπάθειες του Ελληνικού Συλλόγου Προστασίας Ιπποειδών.

«Θυµάµαι ήταν άνοιξη. Ηµουν δεν ήµουν δύο χρόνων. Ο άνθρωπος που µου έφερνε άχυρο µε πήρε από την αυλή και πήγαµε στη θάλασσα. Οταν φτάσαµε, εντυπωσιάστηκα απ’ όλο αυτό το µπλε. Μέχρι τότε το αγνάντευα µόνο από µακριά. Πού να φανταζόµουν ότι στο εξής θα ήταν το µόνο που θα έβλεπα! Με έβαλε µε δυσκολία σε µια βάρκα και βγήκαµε στα ανοιχτά. Κουνούσε πολύ και παραπατούσα, αλλά προσπάθησα να κρατήσω την ψυχραιµία µου. Επειτα από µια σύντοµη διαδροµή, που εµένα µου φάνηκε αιώνας, φτάσαµε στο νησάκι Πυθού, απέναντι από το Παλαιό Τρίκερι. Η βάρκα δεν µπορούσε να προσδέσει, κι έτσι ο άνθρωπος πήδηξε στο νερό και άρχισε να τραβάει κι εµένα. Αντιστάθηκα µε όλη µου τη δύναµη, αλλά δεν τα κατάφερα και έπεσα κι εγώ στη θάλασσα. Πανικόβλητος έφτασα στη στεριά και περίµενα να δω τι θα κάνουµε. Τριγύρω δεν έβλεπα ψυχή. Ούτε άλλους γαϊδάρους, ούτε ζώα, ούτε ανθρώπους. Μόνο χώµα, πέτρες και θάµνους. Γεµάτος απορία, τον αναζήτησα µε το βλέµµα. Τον είδα να µπαίνει στη βάρκα και να αποµακρύνεται. Στεκόµουν στην ακρογιαλιά, πιστεύοντας ότι θα επιστρέψει για να µε πάρει. Εµεινα εκεί όλη νύχτα. Και όσες ακολούθησαν. Ξηµέρωνε και νύχτωνε ξανά και ξανά και δεν εµφανιζόταν κανείς. Πεινούσα, αλλά δεν ήθελα να φύγω από την παραλία. Αν ερχόταν να µε πάρει και δεν µε έβρισκε; Με τον καιρό άρχισα σιγά-σιγά να ξεµακραίνω για να βρω τροφή. Ετρωγα στα κλεφτά ό,τι πράσινο έβρισκα, έχοντας τα αυτιά µου τεντωµένα να τον ακούσω που θα επιστρέψει. Οι µέρες µου περνούσαν µέσα στη σιωπή.

Είχε µπει πια καλοκαίρι όταν άκουσα µια βάρκα να πλησιάζει. Ετρεξα στην ακρογιαλιά. Ηξερα ότι δεν µε είχε ξεχάσει. Αντί γι’ αυτόν, όµως, είδα τουρίστες να αποβιβάζονται. Οταν µε είδαν, ξαφνιάστηκαν. Μετά άρχισαν να µε φωτογραφίζουν. Με πλησίασαν, µε φίλεψαν, αλλά, µόλις έδυσε ο ήλιος, έφυγαν και µε άφησαν πίσω. Σχεδόν κάθε µέρα ερχόταν κόσµος. Με φρόντιζαν, µου µιλούσαν, µου έφτιαξαν ακόµη και µια αυτοσχέδια κατασκευή για να αποθηκεύεται το βρόχινο νερό. Στο τέλος της ηµέρας, όµως, όλοι έφευγαν. Κι εγώ έµενα. Οταν ερχόταν η ώρα της αναχώρησης, έµπαινα στη θάλασσα µέχρι την κοιλιά και τους φώναζα, γκάριζα δηλαδή µε όλη µου τη δύναµη, να µε πάρουν µαζί τους. Μάταια!

Ο χειµώνας που ήρθε ήταν βουτηγµένος στο κρύο, τη βροχή, την πείνα και την ερηµιά. Ηµουν ολοµόναχος στη µέση του πουθενά. Τα χρόνια µου κυλούσαν µε την προσµονή των καλοκαιριών. Ηταν πια Οκτώβρης του 2010. Οταν άκουσα τον ήχο του καϊκιού, έτρεξα στην ακρογιαλιά. Επισκέπτες; Τέτοια εποχή; Φαίνονταν πολύ χαρούµενοι που µε έβλεπαν. Αλλά δεν έµοιαζαν µε τουρίστες. Με χάιδεψαν, µου έδωσαν καρότα και µου πέρασαν ένα πρόχειρο καπίστρι. Αυτό είχε να γίνει από τότε που ήµουν δύο χρόνων! Με έβαλαν στο νερό και µε οδήγησαν στο καΐκι. Η καρδιά µου κόντευε να σπάσει. Ηθελαν να µε πάρουν µαζί τους. Τους άκουσα που προβληµατίζονταν για το πώς θα µε ανέβαζαν στη βάρκα. Προσπάθησα να συνεργαστώ όσο περισσότερο µπορούσα. Από τη συγκίνηση έτρεµα ολόκληρος. Σκαρφάλωσα στο καΐκι και δεν ξανακοίταξα πίσω µου.

IMG_3701 W

Ο χήνος Χένρι και τα πρόβατα τον ενοχλούν συνεχώς. Photo courtesy of Amalia Notara

Είµαι πια δώδεκα χρόνων. Ζω σε µια φάρµα έξω από τη Λιβαδειά και έχω για παρέα κάθε λογής ζώα. Απ’ όλους έχω ξεχωρίσει τη Λίλλυ. Αυτή η στρουµπουλή γουρουνίτσα µε έχει τρελάνει. Περνάµε πολλές ώρες µαζί. Με τα πρόβατα και τον Χένρι το χήνο, πάλι, όλο διαφωνούµε, αλλά δεν παραπονιέµαι. Το φαγητό εδώ είναι άφθονο και δεν πλήττω ποτέ. Τα µεσηµέρια παρακολουθώ το µαγείρεµα από το παράθυρο της κουζίνας και τσιµπάω και τα καροτάκια µου. Τα απογεύµατα είναι η ώρα της µουσικής. Οι άνθρωποι που µε φροντίζουν µου παίζουν φλογέρα κι εγώ τους συνοδεύω τραγουδώντας. Τώρα τελευταία πήρε τ’ αυτί µου ότι θα φέρουν και µια γαϊδουρίτσα. Ανυποµονώ!»

 

 

Ιστορικά στοιχεία

Ο Περικλής έζησε στο ξερονήσι Πυθού στο Πήλιο δέκα ολόκληρα χρόνια. Σώθηκε χάρη στην επιµονή της δικηγόρου Αµαλίας Νοταρά και του συζύγου της Αρη Γεωργιάδη. Οταν η συνάδελφος της Αµαλίας, Αρτεµη Κουτσορόδη, τους µίλησε για τον εξόριστο γάιδαρο του Πηλίου, έκαναν τα πάντα για να τον πάρουν από εκεί. Η επιχείρηση διάσωσης οργανώθηκε από τον Ελληνικό Σύλλογο Προστασίας Ιπποειδών (ΕΣΠΙ, www.greekhorseprotection.gr) και χρειάστηκε πέντε εβδοµάδες. Μαζί µε την Αµαλία και τον Αρη, την αποστολή έφεραν σε πέρας η εκπαιδεύτρια αλόγων Αθηνά Βαβαγιάννη, ο Βλάσης Αργυρογιάννης και ένας ακόµη εθελοντής. Σήµερα ο Περικλής ζει χορτάτος και υγιής στο αγρόκτηµα της Τζούντι και του Γιάννη Νοταρά έξω από τη Λιβαδειά. ∆εν εργάζεται και έχει το ελεύθερο να κυκλοφορεί όπου και όπως του αρέσει.

διαφήμιση

Εάν ο δρόµος σας σας βγάλει ποτέ στην Πυθού, κοιτάξτε λίγο πιο προσεκτικά και θα βρείτε µια πινακίδα που ενηµερώνει τους επισκέπτες ότι εκεί έζησε ο Περικλής. Φωτογραφίες του υπάρχουν ακόµη και στο Google Maps.

 

Κι άλλοι ξεχωριστοί τετράποδοι

ΟΣΚΑΡ ΦΟΞ: Γάτος ταξίδεψε Αθήνα-Ζυρίχη στη ρόδα αεροπλάνου και επέζησε

ΣΑΡΔΕΛΑ: Η τετράποδη πρωταγωνίστρια του «Ράδιο Αρβύλα»

ΤΑΪ: η τετράποδη θεραπεύτρια

ΛΑΪΚΚΟΥ: ένα ξεχωριστό ελκυθρόσκυλο

ΜΟΡΙΣ: Ο γάτος που ήθελε να γίνει δήμαρχος

ΜΙΜΗΣ: Ο εισβολέας της µιας σπιθαμής

 

Photo courtesy of Amalia Notara

 



12 Σχόλια

  1. TrikerYan says:

    Πολύ καλό το άρθρο και με καλό συγγραφικό στυλ. Όμως δεν πρέπει να παραλειφθεί ότι για τη διαβίωση του Περικλή συνέβαλαν κυρίως οι ντόπιοι τρικεριώτες και οι περαστικοί ψαράδες που φρόντιζαν να προμηθεύουν με ατομικές πρωτοβουλίες με τρόφιμα και νερό τη βραχονησίδα ειδικά για το συμπαθές γαϊδαράκο, που έγινε σύμβολο της περιοχής επί σειρά ετών.

  2. Απο τότε που γνώρισα τους ανθρώπους, αγάπησα πιο πολύ τα ζώα…
    Τα λόγια είναι περιτά!!!

  3. Μαρία says:

    Γιατί χρειάστηκε να περάσουν 10 χρόνια για να φύγει από εκεί;
    Δεν είχαν ενημερωθεί καποιοι πιο αρμόδιοι (όπως ο ΕΣΠΙ) ή δεν επιτρεπόταν;

  4. γεωργια says:

    ΑΙΣΧΟΣ….ΑΙΣΧΟΣ …καταρα σ αυτον που το εκανε………ΑΙΣΧΟΣ ομως και για αυτους που πηγαιναν και του εκαναν “επισκεψη” και οταν εφευγαν και το αφηναν παλι ολομοναχο ο γαιδαρακος εμπαινε μεχρι το λαιμο στη θαλασσα και “γκαριζε” μεχρι να χαθουν….ΑΙΣΧΟΣ για ολους αυτους που γνωριζαν και κοιταζαν με σταυρωμενα τα χερια ….οσοσκεφτομαι πως το2003 και 2005 ημουν στο τρικερι …………….αυτο που μενει ειναι ενα ΓΙΑΤΙ …..

  5. Δεν καταλαβαίνω γιατί έπρεπε να περάσουν 10 ΟΛΟΚΛΗΡΑ χρόνια για να βοηθηθεί αυτό το αθώο πλάσμα που στην τελική δεν κατέληξε μόνο του εκει… Κανένα “άνθρωπος” δεν ενδιαφέρθηκε για το τι τρώει, που κοιμάται πως επιβιώνει.. Τόσα μάτια, τόσα χέρια βοήθεια από πουθενά… Είμαστε τελικά ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ είδος πάνω σε αυτό τον πλανήτη.. Ανατρίχιασα διαβάζοντας το post της Ελένης (10/3/2014 09:22) και απορώ Ελένη μου γιατί δεν το έψαξες λίγο παραπάνω να δεις τι συμβαίνει με αυτό το ζώο..Δεν απευθύνθηκες πουθενά.. ‘Έτσι έχουμε γίνει, σκεφτόμαστε τον πόνο του άλλου (είτε είναι άνθρωπος είτε ζώο) αλλά έλα μωρέ τώρα που να μπλέκω εγώ… Αν και δεν ήξερα την ιστορία δεν είχα ακούσει ποτέ για τον Περικλή, του ζητάω ενα μεγάλο ΣΥΓΝΩΜΗ για αυτό που είμαστε… Δεν αξίζουμε να λεγόμαστε άνθρωποι εμείς…

  6. Eixa akoush prin xronia gia ton gaidourako, ki ekana mavro klamma otan autoi pou mou digithikane, pws prosaraxane me skafos sto Pytho, ki otan fevgane, tous akolouthouse mexri to laimo o gaidourakos ki garize apegnwsmena…..Sas euxaristw polu gia thn xeironomia sas..na sas exei O Theos kala, ki na kanete tetoia…..Exw perash gyrw sta 26 xronia sto Volo ki arketes fores antamwsa atoma pou den axizane na tous les anthrwpous apo thn kakometaxeirhsh ton athwon plasmatwn…Twra eima Santorini ki asxoloume (erasitexnika panta) arketa me ta gaidouraki kurios, alla ki me adespota skulia ki gatia….ti na kanoume….pantou yparxoun oi ekmetalleutes ki oi akardoi…..Ean pote me ferei h volta pros livadia, tha hthela na ton gnwrisw ton Periklh….alla os toso, tha htane wrea na exoume “updates” apo thn prodo tou… ki pali sas euxaristw.. kalh sunexeia….filakia ston Periklh..xx

  7. Μαγδα says:

    χαιρομαι πολυ πολυ!!!!ειχαμε περασει και εμεις ενα απογευμα μαζι του και ειχαμαι εντυπωσιαστει με τημ εξυπναδα του!!!να φανταστητε πως τον συζηταμε πολλες φορες και ειμαστε χαρουμενοι για τα ευχαριστα νεα !!!

    • Μάγδα, μήπως βγάλατε κάποια φωτογραφία του Περικλή; Θα μας άρεσε πολύ να τη συμπεριλάβουμε στο θέμα! Όποιος έχει φωτό από τον Περικλή στην εξορία ας μας τη στείλει με mail: info@trihes.gr για να τη δημοσιεύσουμε.

    • καλα και αφου περασατε ενα ΟΛΟΚΛΗΡΟ απογευμα μαζι του γιατι δεν ειδοποιησατε καποιον ??? δεν ρωτησατε να μαθετε? δεν ειναι ατρακσιον
      ο γαιδουρακος..!!
      ρε παιδια οσο καλες κι αν ειναι οι προθεσεις μας …τελικα οι πραξεις μας μετρανε και κανουν την διαφορα τελικα
      δεν εχω την διαθεση να σε κραξω μανταμ αλλα προσεχε και τι λες
      Ε – Λ – Ε – Ο – Σ

  8. sklavounou christina says:

    poly syginhtikh h istoria tou periklh.fantazomai posh monaksia tha enoiothe ola ayta ta xronia o kahmenoulis!!psyxoula mou!!!

  9. Φωτεινή says:

    Η ιστορία μου θύμισε την ρήση του Αινστάιν: ο κόσμος είναι κακός όχι γιατί υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν κακό αλλά εξαιτίας εκείνων που το βλέπουν και δεν κάνουν τίποτα…
    Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι που αισθάνονται και πράττουν διαφορετικά!

  10. Αngie Pappa says:

    Ο ”ΑΝΘΡΩΠΟΣ” !!! Ίδιος και τότε… και τώρα,,, και πάντα!!!
    Άπονος, μικρόψυχος, κακός, γεννημένος να σκορπάει πόνο!!!

Γράψτε απάντηση στο eleni Ακυρωση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

*